|
RAZ خدايا چگونه زيستن را تو بياموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت .... |
 |
| صفحه اصلي | آرشيو وبلاگ | تماس با ما |
|
۵ مرداد ۱۳۸۸
خطا در آرايش لب
|
|
بعضي از خانمها دوست دارند براي آرايش لبها از رژ لبهاي بسيار كمرنگ در آرايش لبها مشكل ديگري كه وجود دارد اين است كه امكان دارد رژ لبتان كج و معوج شود و خلاصه آرايش لبتان خوب از آب در نيايد. براي جلوگيري از اين مشكلات بهتر است ابتدا خط لبتان را بكشيد و سپس داخل اين محدوده را با رژ لب، پر كنيد. (درست مثل وقتي كه در دوران بچگي نقاشيهايتان را رنگ ميكرديد)! به اين ترتيب رژ لب دقيقا در راستاي لبهاي شما كشيده ميشود. در ضمن خط لب شما هم بايد همرنگ يا نهايتا يك درجه تيره از رژ لبتان باشد.
|
 |
| آرشيو نظرات (0) |
|
۲۵ فروردين ۱۳۸۸
نزديك تر به خدا
|
|
نزديك تر به خدا
من بايد فرود آيم نبايد بنشينم سال هاست ازآن لحظه كه پربر اندامم روييد واز آشيان از بام خانه پرواز كردم همچنان مي پرم . هرگز ننشسته ام وديگر سري نيز به سوي زمين و به سواد پليد شهرها وبامهاي كوتاه خانه ها بر نگرداندم چشم به زمين ندوختم پروازي رو به آسمان در راه افلاك و هر لحظه دورتر و بالاتر ا ز زمين و هر لحظه نزديك تر به خدا ! 
|
|
| آرشيو نظرات (1) |
|
۲۶ اسفند ۱۳۸۷
...ديگه بسه
|
|
ديگه بسه...
ديگه بسه تو قفسي كه اين دنيا واسمون ساخته زندگي كردن... ديگه بسه غصه خوردن... ديگه بسه چشم به راه بودن براي تو... تو رفتي منم رفتنيم با اين تفاوت كه تو به سوي آينده ات رفتي... ولي من هنوز تو گذشته جا موندم... ديگه پاهايم ياري رفتن بهم نميدن... ديگه بالهايي كه با آرزوهاي محالمون واسم مهيا كرده بودي گشوده نمي شوند... مي خوام برم از اين ديار... تو ميگي كجا برم؟ هر جا كه برم خيالت ولم نميكنه... نيستي كه ببيني ديگه هم زندگيم شده روياي شيرين تو... آخه با انصاف به منم حق بده... منم دلم مي خواست هميشه با تو باشم... ولي به چشم خودت ديدي كه نشد...! پس به خاطر من اگه هنوزم دوستم داري در مسير سرنوشتت حركت كن... بيشتر از اين به خودت عذاب نده... ازت خواهش ميكنم اگه هنوز فراموشم نكردي... سخته بگم: ولي ميگم: من حقير را از يادت ببر... اگه دوستم داري نذار بيشتر از اين قرباني بشيم...
|
|
| آرشيو نظرات (2) |
|
۲۶ اسفند ۱۳۸۷
.
|
|
بي آنكه تو را بيابم گم شدم... كسي فانوس به راهم نياويخته بود مرا كه بجويي باران ها را نشانت مي دهند
|
|
| آرشيو نظرات (1) |
|
۱ بهمن ۱۳۸۷
جدائي
|
|
در لحظه جدايي هان اي گل اقاقي من با تمام عشقم با تو زهجر گفتم گفتم عزيز خوبم رفتن چه سود دارد جزء آه و درد و حسرت بر باغبان چه دارد اين باغبان پس از تو ديگر كسي ندارد اميد در نگاهش معنا دگر ندارد با من بگفته بودند گل را چو آب باشد با آدمي بماند من آب چشم خود را سويش روانه كردم او در جواب اشكم با من وداع مي كرد اينك پس از جدايي كو آن گل اقاقي تا روز من ببيند تا كه ببيند حالا اين عاشق خميده مانند برگ زردي در انتظار مرگ است يادتان هست كه من خود گفتم باغباني خسته كه دلش از غم هجران گلش بشكسته طلب مرگ ز درگاه الهي مي كرد ؟ باغبان اميدش همه از سر نو شد دلش از عطر شقايق پر شد از ته دل خنديد بر خداوند تبارك باليد زندگي را فهميد . ارسال توسط محسن- از شعراي خودش
|
|
| آرشيو نظرات (0) |
|
[ ۱ ]
|
|
 |
||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
|
تمام حقوق متعلق به نگین بلاگ است